 |
| สดชื่น ตื่นรู้ อยู่กับปัจจุบัน เท่าทันสัญญาและอารมณ์ |
ทักษะชีวิต
ทักษะคือ การทำซ้ำ ทำบ่อย ทำให้เกิดขึ้น (ภาวิตา พหุลีกตา) อัตโนมัติหลับใหลสู่ตื่นรู้
ชีวิตคือ กายและใจ มีแล้ว ใช้เช่นเดียวกับเงินทอง ชีวิตมีคุณค่า มีชีวิตโปรดใช้ชีวิตด้วย
ท่องเที่ยวไป ภายในตน ทั่วทั้งกายและใจ
สดชื่น
ด้วยลมหายใจ หายใจเข้ายาว... รู้ หายใจออกยาว... รู้ อยู่กับลมหายใจ ลึก ช้า และยาว
หายใจเข้า นับ 1-2-3-4-5 กลั้นหายใจ นับ 1-2-3-4-5 หายใจออก นับ 1-2-3-4-5 วนเวียนไป
ผ่อนคลายจึงสดชื่น
ตื่นรู้
เมื่อขณะสดชื่นกับลมหายใจ ปิดตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ปิดอายตนะทั้งหมด ตัดผัสสะ ปิด สนิท นิ่ง สงบไม่วุ่นวาย
ไม่วุ่นวายจึงรับรู้อย่างไร้ความคิดเชื่อมโยง วางสัญญา อายตนะจึงตื่นรู้ ยามไม่รับรู้ผัสสะ พักเพื่อพลังแห่งอายตนะ จะทำงานอย่างตื่นรู้ รู้ความจริงที่จะเข้ามา จึงรู้ตัวทั่วพร้อม พร้อมที่จะรับผัสสะแรกเมื่อเปิดรับด้วยการตื่นรู้
อยู่กับปัจจุบัน
ลืมตาขึ้น คงลมหายใจ ลึก ช้า และยาว ลืมตาขึ้น มองไปรอบๆ ช้า ช้า ... บอกชื่อสิ่งที่เห็น บอกตนเองในใจ ไล่เรียงสัก 5 อย่าง... ช้าแต่มั่นคงเข้าไปสัมผสเพื่อรู้สึกถึงพื้นผิว ให้การได้สัมผัส รับรู้ หยาบ กระด้าง ละเอียด นุ่มลื่น สัมผัสรับรู้สัก 4 อย่าง... แล้วรับรู้โดยโสตะเสียงที่มากระทบ ดัง ค่อย คุ้น แปลก ฟังรับรู้สัก 3 อย่าง... รู้อยู่กับลมหายใจสดชื่นตอไป สูดหายใจลึกๆ รับกลิ่นที่มาสัมผัส รู้สึกได้ ดมกลิ่นสัก 2 อย่าง... เคยชินหรือแปลกใหม่ แล้วลองลิ้มรส ทางปากสักหนึ่งอย่าง... จิบน้ำ น้ำเปล่าก็เป็นรส รสที่ไม่มีรส นี่คือปัจจุบัน ที่อายตนะในและนอกสัมผัสกัน เมื่อสังเกต เป็นปัจจุบันในแต่ละขณะ อยู่อย่างขอบคุณและยินดี
เท่าทันสัญญา และอารมณ์
ผัสสะสร้างประสบการณ์ ประสบการณ์เชื่อมหรือสร้างสัญญา เก่าใหม่ ไม่มี มีแต่ปัจจุบัน เพียงแต่ เมื่อสัญญาประทับ สร้างหรือเชื่อมต่อ ปรุงแต่ง สร้างไปข้างหน้า เชื่อมต่อกับข้างหลัง อนาคตและอดีตจึงมา พร้อมกับอารมณ์ในการปรุงแต่ง สดชื่นตื่นรู้อยู่กับปัจจุบัน จึงรู้เห็นตามเป็นจริง เป็นภาชนะที่แข็งแกร่งเพราะมั่นคงไม่หวั่นไหว ไปสร้างอนาคตหรือเชื่อมอดีต จึงเป็นภาชนะที่ไม่ตกแต่อารมณ์ไปตาม ปรโตโฆสะ ที่มากระทบ ตระหนักรู้พิจารณาอย่างแยบคาย ภาชนะตัวรู้ ใจ อันสดชื่น ตื่นรู้อยู่กับปัจจุบัน เท่าทันสัญญาและอารมณ์ จึงควรแก่การงาน คิดได้ย่างแยบคาย สร้างปัจุบันที่เป็นความจริง ความงาม ความมีประโยชน์ เบื้องต้นต่อตน ท่ามกลางต่อสังคม และที่สุดต่อธรรม... ธรรมอันเป็นที่สุด สงบ ระงับ
ในความเป็นธรรมดา ธรรมดามนุษย์ เห็นความเป็นธรรมดาแห่งตน ไม่มีอะไรสมบูรณ์ ไม่มีอะไรบกพร่อง โปรดใจดีต่อตน เมตตาตน จากภายในส่งไปภายนอก ย่อมใจดีและเมตตา เห็นคุณค่าในทุกชีวิต ...
เป็นธรรมดาแห่งการฝึกฝนตน ไม่มีสิ้นสุด ไม่มีงดงาม ไม่มีน่าเกลียด ไม่มีรัก-ชัง ตลอดรายทาง ไม่ปรุงแต่ง ใช้ชีวิตเช่นนี้เอง
ทักษะชีวิตฝึกดั่งนี้ได้....
สดชื่น ตื่นรู้ อยู่กับปัจจุบัน เท่าทันสัญญาและอารมณ์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น